Faiz

به سایت بلاگ،ای،اف فیض محمد "طوفان" خوش آمــــــــــــــــــــــدید

بایگانی برای سپتامبر 2012

حبیب الله “نظیم”

بنام خداوند جان و خـــــرد              کز او برتر اندیشه بر نگذرد

حبیب الله “نظیم” فرزندارشد دکتور نظرمحمد”نظیم” درهشتم آخرین ماهء اولین فصل سال 1370 هجری آفتابی مطابق به هژده ام می سال 1991 میلادی ازعالم نیستی به عالم هستی در منطقهء معروف آن زمان کابل (چهل ستون) اولین قدمش را نهاد،ولی از اینکه محل تولد اکثراٌ مهم تلقی نمیشود او خود را زادهء اصلی دیار کوپایه های بلند وپرافتخار،مهد علم وفرهنگ ودانش (شغنان _ بدخشان ) میداند.

“نظیم” هنوز بیشتر از سه ماه عمرنداشت که خانواده اش مجبوربه ترک کابل وبستن رخت به سوی دیار اصلی گردیدند، پدر او دوباره جهت ادامهء تحصیلات عالی به مزار و کابل بازگشت؛ حبیب درست شش سالهء 1376  هجری خورشیدی بود که درلیسهء ده شهر شغنان به فراگیری دروس خویش آغاز نمود او برعلاوهء فراگیری مکتب وکتب مکتبی به مطالعه وفراگیری کتب دینی نزد اشخاص مختلف پرداخت.

بعد ازآنکه پدرش دورهء تحصیلی را سپری نمود ودریکی از ولسوالی های بدخشان که آنرا راغ میگویند به وظیفهء مقدس طبابت مصدر خدمت به مردم رنجدیدهء آن ولسوالی گردید، حبیب نیز مجبور به ترک شغنان وشغنانی گردید.

او وفامیل اش بعد از مدت شش ماه اقامت درراغ مجبور به ترک آنجا بخاطر نبود مکانی برای آموزش گردیدند وبعد از آنجا به مکانی  بنام ارگو رفتند جائیکه به مدت اضافه تراز هشت سال اقامت گزیدند.

ایشان محل نامبرده را درست در دهمین ماهء آخرین فصل سال1387 ترک ورهسپار فیض آباد مرکز بدخشان شدند که حبیب دراین زمان متعلم آخرین صنف مکتب بود.

او همیشه خیال رسیدن به مقام پدر را که همانا طبابت بود درسر می پرورانید که این خیالش گاهی محال به نظر میرسید دراین مورد به شعری از شاعری اکتفا میکنیم.

نمک درکامهاشیرین تراز شهد و شکر گردد  جگرها خون شود ایک پسرمثل پدر گردد

او بعد ازفراغت از صنف دوازدهم هرچند با کوشش های زیاد نتوانست به مقام عالی پدر برسد ولی به فضل واحسان خداوند به نیمهء ازاین مقام رسیده است؛ حبیب الله “نظیم” برعلاوهء آنکه به طبابت علاقهء فراوان دارد به سرودن شعر نیز علاقهء زیاد وعشق ناگسستنی دارد وهمچنان او تالیفاتی چون حساب برای همه، باغچه “گزیده ئی شعری” وغیره که تااکنون چاپ ومنتشر نشده ولی او وعدهء چاپ این دو اثر ودیگر آثار را میدهد، دارد.

حبیب الله “نظیم” برعلاوهء اینکه به زبان پامیری(شغنانی) و زبانهای ملی ( دری وپشتو) تسلط دارد به زبانهای ازبکی وانگلیسی نیز مسلط است که بجز انگلیسی به تمام زبانهای نامبرده سرودهء دارد.

اینکه او در چه مکانی وچه زمانی  وچسان به شعر سرائی  آغاز کرده خود چنین میگوید:

من در واقع تااکنون برای خود این مجال را نداده ام که خود را از جملهء شاعران به حساب آورم ولی چون دوستان به این صفتم می خطابند سپاس گذارم .

توانائی شعرسرائی ازدوران کودکی درمن پیدا بود ولی حقیقت چنین است که روزگاری در تابستان 1387 هجری شمسی برای سپری رخصتی تابستانی به شغنان که زادگاهء اصلی مردان بزرگ چون عدیم  وقدمگاهء حجت و پیر بزرگ خراسان حکیم ناصر خسرو بود رفتم، زمانیکه ساحاتی از آن دیار را بعد ازسالهای طولانی فراق وجنگهای ذات البینی وذات الخارجی  سرسبز وبا تأسف ساحاتی از آنرا متاثر از کردارهای شوم وپلید متجاوزان وسلاح بدستان دورهء ظلم وبر بریت یافتم اولین چند مصرع ام چنین بودند.

نســـــــــــــــــــــــــیم صبح گاهان

نسیم صبحگاهان پر زعـــــــطر است                هارستان شغنان پر زعــــــطر است

بنازم من نسیم صـــبح ده شــــــــهر                زشـــدوج تابه روشان پرزعـطر است

بهار سبز بهشار گربـــــــــــــــــبینی                 سراسر جمله شغنان پرزعطر است

فراموشت شود پغمان وپاریــــــــــس                بیاکـــه جـسم جانان پر زعطر است

چو آموی خروشانش بـــــــــــــــبینی               بدان که کل گلـستان پرزعــطر است

اگر خواهی زقند طعـــمی بچش توت                کـــــــه باغ آشنایان پر زعـطر است

زپحستیوو زسر چشمه چه گویــــــم               چرا که شـاهء کاشـان پرزعطر است

زخویش رانده همه دزدان چـــــــورگر                کنون بنـگر که میـدان پرزعـطر است

نویسم گر ســــخن ازشیوه اش من                سراسر جـــمله دیوان پرزعطر است

بود مقصود مایان علـــــــم وتعلـــیم                زعلم اش کل بدخشان پرزعطر است

بود خادم “نظیم ” بـــــــــــــــرخادمانش

وطن از خـــــــدمت شان پرزعطر است

 

بعضی ازسروده های دیگر ازحبیب الله “نظیم” قرار ذیل اند:

درفـــــــــــــــــــــــــــــــرمان اواییم

بنام آنکه درفـــــرمان اویـــــــــــــــــیم               زجان ودل هـــــــــــــــمی قربان اوییم

خداوندی که جــــان ودل ام از اوست               سراسر این گل واین گـــل ام اراوست

خداوندی که هســــــــــــتیم بندهء او               به درگـــــــــاهء او بنهادیم ســــــرورو

خدا درهردو عالم جــــــــــاودان است               او هم بالا زایــــن و هــــم زآن اسـت

فـــــدای نام پاک اوشـــــــــــویم مــا                نه ســـر پیچی بــود لازم دراین جـــا

خداوند یکه است ولایــــــــزال است                نه در بهــــــــر اولازم قیل وقال است

همه گرهرچه هـستیم از و هستیم                همه تابـــــــــع فـــــــرمان او گشتیم

نموده مردمان را شیعه،شیـــــــــعه                که تاتــفکیـک شویم از شعبه،شعبه

چه است پس اختلاف دربین مـایان                ببیند هــــــرکه را هست آنچه شایان

 

به مناسبت  پنجا وپنجمین سال روز به تخت نشینی مولای زمان

ای نور فـــــــــــــــــــــشان

ای نور فشان صـــــــــدقهء نام توشود دل      سرمست زصـــــــراحی وزجام توشود دل

یک باده که ازجــــــام تو نوشیده ام امروز      باشوق خــــــودش باز به دا م تو شود دل

پرتو بفـــشان، نور فشان ،نور الــــــــهی!      تابــــــــــــــــــاز رها ازغم شام توشود دل

دل گرچه همی بود به دام تو، هنوزاست       این بـــــــــارنما لــطف که را م توشود دل

این روز خجسته است ونهادم سرو گفتم       لطف درحق من کن که به کام توشود دل

پر غصــه به دربار توافتاده “نظیم” باز

می خواد که خاک دروبـام توشد دل

دل دیـــــــــــــــــوانه

           دل دیــــــــــوانهء دارم نگـــــــارا باخـــــبر بــاش تـــــــو

                                     زجان بیــــــــــــــــــــــــــــگانهء دارم نگارا باخبر باش تو

          شدم عــــــــــــاشق به چشم تو،دلم مرده زخــصم تو

                                   مکان میــخا نهء دارم نگارا باخـــــــــــــــــــــــــبر باش تو

         از آن روزی که گـــــــــــــــــــفتی یا،نگارمن توئی دلدار

                                     به دل افــــــــــــــــــــسا نهء دارم نگارا باخــبر باش تو

          رمیده از دلــــــــــــم آرام ،بدستانم همیش است جام

                                      به کـــــــــــــــــــف پیما نهء دارم نگارا باخــبر باش تو

          ســـــــــــرود عشق ومیخانم ،مرادوست داری میدانم

                                     چــــــــــــــــــــــو تودیوانهء دارم نگارا باخـــــبر باش تو

         اگـــــــــــــــــر من برگ زرد باشم ،ترا چیزی دگرخوانم

                                     به گـــــــــــــــــــرد پروا نهء دارم نگـارا باخـبـر بـاش تو

         چـــــــو ماهء آســمان هستی،برایمن تو جان هستی

                                    چه یک جــــــــــــــــــانا نهء دارم نــگارا باخـبر باش تو

          مده ذلف ات بدست کــــس، به هـرخاری ویاهرخس

                                     به ذلف ات شـــــــــــــــــانهء  ارم نگارا باخبر باش تو

          ســـــــــــــــــــرود ریزم به پای تو،دل وجانم فرای تو

                                     یکــــــــــــــــی فتا نهء دارم نگارا باخـــــــــبر باش تو

         “نظیم” گفت بهرت ای یارم،فقط باذلف توسـت کارم

                                     چوشـمع پروا نهء دارم نگارا بـاخبـــــــــــــــر باش تو

طـــــــــــــــــــــــــــــــلبگار

دانم که زمـــــــولا توطلبگارمن هستی        آشفته ودیوانه ودلدا رمـــــــــــن هستی

گربادگرانی تو مـــــــــــــــرا باک نباشد        زیراکه همی دانم هـــمی یارمن هستی

بازا که به فــــکر دگران سنـگ زدی ام        این کار رهـائیست تو غمخوار من هستی

ازچشم تو خوانده ام بسی راز محبـت        صدسال گـــــــــذرد باز وفادار من هستی

برمذهب عشقت گــــرویدن بود آسـان        زیرا به یقین محرم اسرارمــــــــن هستی

مائیم زیک دین وزیک مــــذهــب وآئین        صدشکرکه درعشق تو خریدارمن هستی

زان لحظه که بوی توبه بینی مــن آمد        زان لحــظه تو عطر سربازار مـــن هستی

ازکنج لبانت هوسم بوسه گـــــــرفتن        زیرا تو دراین معـامله قرضدارمــن هسـتی

ازگونه گکانو لبکانت ای لعل بدخشی        دانستم وفهمیدم که خـریدار من هسـتی

باچــم دلم چشم چــــــو بیمارتودیدم        باز یاد من آمــــــد که توبیمار من هسـتی

فـــــریاد نکشم از غم دوری وفــراقت        چون باز گــــل زیبا تو به گلزارمن هسـتی

درشهر “نظیم”نیست خریدار دگر کس

زیراکه تو سودایی دل زار من  هستی

بگـــــــــــــــــــــــــــــــــذار

بگذار که دست مــــــن و رخسار تو باشد         هـــر شام و صحر سینه گرفتار تو باشد

بی دیدن روی تو مرا زندگـــی ای نیست         باز آکه دلم صدقهء دیدار تـــــــــــو باشد

خود دانی توای یار که مــــارا تویی دلدار         یار او مباش گــــــــر او همی یار تـوباشد

از بهر من آن ذلف سیـــــــاهء تو بود دام          دل با همه هوشـیاری درآن دار تـو باشد

مهروم مکن از لطف خودت این دل مارا            بگذار کــــــه ســـــر دردرِ دربار تـو باشد

محـــزونی وبیچارگی وغصه به یک سو           میگردد اگر سینه به گفـــــــتار تو باشد

درسینه دلــم پخپله سر میگند هر کار            لیکن غم او همیشه از کــــــار تو باشد

صــد فتنه به پا کرده رقیب ارپی مایان            لیکن به خدا، خدا نگــــــــهدار تو باشد

بگذار تو همه جبر وجفا را و بکن لطف

بی آنکه “نظیم” در پی دیدار تو باشد

عـــــــــــــــــــــــــــــــشق تو

                  عــــــــــــــشق تو مارا خراب وخــــارو ویران میکند

                                      حــــــــرف زدن باتو مرا غــــــــــمگین ونالان میکند

                 بسته ام بر موی تو ای دخـــــــتر شــــــغنانی باز

                                        زلف مشـکینت چو خویشــــــــم بازپریشان میکند

                زلف مشـــکینت شده ازهـــــــــــجر مایان تار، تار

                                     همــــــــــــچو ذلف ات  تار،تارم بیم هجران میکند

                از خــــــداوند آرزو صرف دیـدن روی تواســــــــــت

                                    دیدن تو آرزو باز این دل و جان میــــــــــــــــــــکند

                چشم مســتت اسـت به یاد قـــــــــــــــــلب من

                                   قلب من ازعــمق خود هر لحظه افــــــغان میکند

                با همه دختان بریدم من فقط از خـــــــــــاطـر ات

                                لیک دل تو غـــــــــــــیر مــــــن فکر رقیبان میکند

                چار سو ام دختران اند خوش کل وخیلی قشنگ

                               از چه باعـــــش این دل من فکر جانان میـــــکند

                دختران زیبا بسی هستند درهر جای شـــــــهر

                               لیک نمی ارزند به ناز کو دخت شـــــغنان میکند

                از “نظیم” گر بشنود آن دخت شـــغنانی سخن

                             صــــــــدقهء آن دخت شغنانی دل وجان میکند

مختصــــــــــــــــــــــــــــــرما

ای دختر مقبولک شــهر وگـــــــــــــذر ما           ازبهر خـــــــــدا کـــن تو نظر بر نظـر ما

عید آمده، عید رمـــــــــــضان آمده ای یار           بر حــــرمت این عیــدتو بنه پا به درمـا

قنـــــــــــــــد وشکرونقل به پای تو بریزم            زیراکه تــــوئی قنـــد وتوئی لبشکر ما

عیــــدانه زمن بهر تو جان است ودل من            این راز همــی گویدت ای چشم تر ما

از خــــــــــــــانهء توتادر خود فرش نمایم             تاپا به ســــــــر فرش نهی تابه در ما

هــــــــر چند که تراسویه ازما بلند است            این خواست خدا بود تو بنه پا بسر ما

با طـــــــــاق دو ابرو تو مرا سحر نمودی            گیـــــر ازبـر رو پرده وکن صبح صحر ما

من فرش ره ات میکنم این دل زسرصدق          خــــــــــــــاک در تو باد ازاین بعد زر ما

زیباتو چو ماهی و دلآرا تو چو خـــورشید           ســــــوزانده همان روشنی تو جگر ما

هر چند که “نظیم” کرد سخن وصف تو کـوتا

کــــــــــــــوتاه تو مگیر این سخن مختصر ما

تقــــــــــــــــــــــــــصیر من است

                        بی تو گرخستهء زارم همــــه تقدیر من است

                      بی تو آخر غــم وافغان همه تدبیــــر من است

                       من خودم تیشه به پا ازغـــــــم ات ای یار زدم

                       اینکه می گریم همی اینهمه تفسیرمن است

                       زچی عزم سرکــــوی تو نمـــودم تــــــــو بگو

                     که کنون هجرتو هم پادشه هم میرمن است

                      من بگفتم کــــــــــــه بتو دل بدهم گنج تویی

                     تو بـگو ناله وافــــــغان زچی تعبیـر من است

                     همه جو یند وبپویند هـمه جـــا عشق فـروغ

                    از چی منعی فروغ نالهء شبـگیر مــن است

                     همه غوغا که در هــــــــــجر تو زنای ام آمد

                   همه غوغای من ازاین دل پــر تیر من است

                    دلم ازجور تو مردســـــــــــت وتوای یار بدان

                 که چرا جور تو هر ساعتی پیگیـر من است

                    چه کلام بوده که ازمن به خـــــطا رفته نگار

                 بجز این شرئیکه در قیدم وتحریر من است

                    اگرت بیع به زر ومعدن وکـــــان باشد وبس

               بهر تو جان ودلم نیز به تــسـعیر من است

                    گر مسلط به “نظیم”گشته کنون درد فراق

                او همی گوید همه ازپی تقصیر من است

به مناسبت فصل بهار1389

مجــــــــــــــــــــــــــــــــــنون

                               زدستت من شدم مجنون نمیدانی،نمـــــیدانی

                              زهجرت سینه شد پــــرخون نمیـدانی، میدانی

                               چرا ای ماهء شـــــــــهری ما وفا هرگزنداری تو

                            وفا دارد دلم بی چون نمیـــــــــدانی، نمیدانی

                              وفا تنها زلیلی نیــسـت ،وفا کــن تاشوی لیلا

                           خودم گردیده ام مجنون نمــــیـدانی، نمیدانی

                              به یاد لعـــــــــــــــــل تو هردم نگار نازنین من

                           غزل ها ساخته ام موزون نمیـدانی، نمیدانی

                             بهـــــــــــار است وچمن سبز است وخـــرم

                         دلم چون لاله است گلگون نمیدانی،نمیدانی

                             زنو تا کـــــــــهنه شهر گردیده اسـت ســبز

                         شـده دشت قروق افسون نمیدانی،نمیدانی

                             فدایت این “نظیم” شــــــــــد اند ر این فصل

                         زچشم کرد سیلها بیـرون نمیدانی،نمیدانی

دل مـــــــــــــــــــــــا

دل ديـــــــــــــــوانه وزاراســــت دل ما          به صــــــــــدها غم گرفتاراست دل ما

ســــــــــــــــياه ابري گرفته آسمانش           شــــــــــب تاريك وبي ياراست دل ما

شــــــب تاريك شــده است روزگارش           ســــيه همچون شب تار است دل ما

اثر ازروشـــــــــــــــــــــني هرگز ندارد           بـــــــــــسي ويرانه وخواراست دل ما

ندارد هيــــــــــــچ ستاره هيچ مهتاب            زهـــــــــــــــجر يار خونباراست دل ما

همــــــــــــــــي گريد برحال زارروزگار            همي مـــصروف براين كاراست دل ما

زهــــــــــــــــــجروفرقت ودوري ننالند            ولــــــــي از عشق بيمار است دل ما

“نظيم” است دل سيا تاكي چو لاله؟            چـــرا غـــمگين وخونبار است دل ما؟

جــــــــــــــــــــــــــــــانانه

جانانه فــــــــــداي تو دل خـويش نمودم     خــــــــاك رهء تو اين دلك ريش نمــــــــودم

تا ترك من زار نمـــــــــــودي و برفتـــــي     درهــــــــــــــجرتومن ناله كم وبيش نمـودم

ازنالهء عشاق خوشحال ميشدي هردم     من زين سبب است ترك همه كيش نمودم

با وصل توشاديست وباهجر تو غــــــــم     درشــــــــهر وصــــالت خوده درويش نمودم

دوش آمدي باساغرومــــي تو به كـنارم     با آمدنت دور زغــــــــــــــــــم خويش نمودم

تاقصه زابروي كمــــــــــان توشـــد آغاز      دل دور زبر يار بد انديش نمــــــــــــــــــــودم

تاهـــردو به هم بوده وباشيم هميــش      من از سر شوق لب به لب ات پيش نـمودم

هجرتو،وصال توبسوختاند “نظيــــم” را       خود سر به پيش تيغ تو من پيش نمــــــودم

مـــــــــــــــــــــــــــاومن 

او ترك مــــــــــــــــــــــا ومن واين دياركرد          اوترك اين چمن واين بهــــــــــــاركرد

با مهــــــــــــــــرمن واين ديار ناگرفته خو           رخــــــــت سفر ببست وترك كناركرد

با رفتن اوگـــــــــــــــريه نمودم بسي زار           با وســــــــوسهءكي او چنين كاركرد

يار دگــــــري نيست دراين شـــــــهر مرا           جـــــــــــــــــــــانانه چرا فكردگرياركرد

درخــــــــــــــــلوت تاريك بگفتا كه فدايت           صبـــح خوي دگر با من زار اختيار كرد

پرسان ننموده حــــــــــــــال غمگين مرا            فـــــــــــــــــــــكر مزار چرا آن نگاركرد

ازشعلهءعشقش چو شمع سوخت تنم            با قافلهء رفت و دلم خـــــــــــــواركرد

ازآمـــــــــدنش نيست “نظيم” را خبري             آن دلــــــــــــــــــراچو ترك اوبيماركرد

بــــــــــــــــــــــــــــــــــــاز آ

                              باز آكه دراين شـــهر جـزات يار مرا نيـست

                     غمها صـد هزارند وغمـخوار مـــــرا نيست

                             جزتو نتـــــوان گفت به كسي راز دل خـود

                    زیراكــــــه جـزات يارك رازدارمـــــــرانيست

                             با اين همــه تنهائي منم دست به گريبان

                   هيــچ ياردگـر جزدل خون بارمــــــرانيست

                            برديدهء مــــــــــــــن هركه نگاهي بنمايد

                 جــز عشق توداند هوس يارمــــــرانيست

                           من درقفـــــــس هجر چنان خسته وزارم

                 گويي كه حــــــــياتم درپندار مـــرا نيست

                           دردفـــــــــــتر عشق نامه براي تونوشتم

                  از ترس حريفان دل گـفــــتــار مرا نيست

                         درهـجرتو مي سوزم ومي سازم هميش

                  خوابي دمـــي در ديدهء بيدار مرانيست

                         باياد دو چشم تو “نظيم”گريه كنان گفت

                  اين شهر بدخشان دگه در كارمرا نيست

لالــــــــــــــــــــــــــه زار 

                      هوای یارمی آید هــــــــــــوا است مشکبارامشب

                                            زبوی عطر آن دلدار دلـــم اسـت بی قرار امشب

                     زتاب جعد مشکینش دلـــــــم اسـت باوقار امشب

                                            همی  خند م چو یارآید همی اندر کــنار امشب

                    که دارم بالبانش من هــــــــزاران کاروبارامشب

                                          کنــــــــم  سیـــــــــــــری  تمام  سرزمین  اش

                    گـــــــذارم فــــــــــرق خویش برروی بالین اش

                                         بگیرم بــــــــوسه از لبــــــــهای شیــــــرین اش

                    کــــــــــشم دسـت بر سرذلفان مشکین اش

                                       کنم جـــــان وتن خـــــــویش نثار آن نگار امشب

                    اگــــــــــــــــــــــــــــــــــردلدلر وفاداری نماید

                                      اگــــــــــــــــــــــــــــــــــریکد م گره ازذلف گشاید

                   اگـــــــــــــــــــــــــــربند ازسر ذلف اش زداید

                                       اگــــــــــــــــــــــــــــــــر شادی کنان پیشم بآید

                    شود پایان، رهء دورو دراز انتــــــــظار امشب

                                     شده عـــــــــــــــــــمری چـــــــــــو لاله داغ دارم

                    هزاران لاله انـــــــــــــــــــــــــــــدر راغ دارم

                                     دل ســــــــــــــــــــــــــــــــرخ وسیه باداغ  دارم

                    زلاله پرهـــــــــــــــــــــــــــمی این راغ دارم

                                     بیآید گرنگارم ســــبز شود این لاله زار امــشب

خـــــــــــــــــــــــــــــــــــندهء من

89/3/19

زهستي وزنيستي تو هستي همرهء من        توهـــــــــــستي خنده وهم گريهء من

بدل هــــــــــــــــــــــرشب نواي درد دارم         فــــــــــــــــــغان وناله هاي سرد دارم

چو شــــــــمع برحال دل ميگريم هرشب         ترا گـــــــــــــــــربینداین دل درغم وتب

تو گـــــــرخندي چـــــــــــــــوگلزار محبت         ســـــــــــــرايم شعروخوانم من برايت

ولي گـــــــــــــــرلحظهء باشي تو درغـم         بدل دردوبه ديده اشــــــــــــــــك دارم

برايت ميكند هـــــــــــــردم بازگــــــــــــو          اگــــــــــــــــر پرسي تواين راز را زآمو

چـــــــــقدردلگـــــــــــــير و زارم ازفراقت          شـــــــب وروز زين غمم دارم شكايت

بنالــــم همــــــــــــــچو بلبل زار و بيدل           جدا گــشتم چو ازشغنان خـــــوشكل

اگــــــــــــــريم زگـــــريه نيست حاصل            ولـــــــــــــــــــي مهر تودل دارد دردل

مـــــــــــراطالع وبخـــتم اين چنيـن بود            كـــــه افتم برزمين ازشاخه چون عـود

نه بردم ني بـــــــــــرم دهـــشار ازياد             فــــــــداي بهشار وشاخهء شـمشاد

چو سرچشمه نديدم در دگــــــــــرجا             قشنگ و خوشـــــــــكل ومقبول وزيبا

همان لذت كه دارد توت شـــــــــدوج              نه در راغ ديـدم وني كــشـم و وردوج

چــه زيباوچه سرسبزوقــشنگ است             ارخت وهم ويــرجان سبـزرنگ اســت

معــــــــــادن بي شـــماردارد روشان             فــــــــــــــــزوده او به زيبائي شــغنان

ندارم حــــــــــــــــرف تاتعريف نمايم              ويا در وصـــــــف شـيوه شعر ســرايم

نـــــــــــبــاشد هيچ زيباتر زپـــستيو             خــــــــــــــــدا دورش بدارد ازجن وديو

اگرگـــــــــــــــــــردي تمام ملك دنيا             چـــــــــــــــــــوشغنانم نيابي دردگرجا

او درقلب مـن است ودرخـــــــــيالم             جــــــــــــــــدا گــراز اويم شكوه ندارم

دمــي خواهم رسيد درملك شغنان             امـــــــــــيدش را چو دارم از دل وجان

مســــــــــــــــــــــــــــــتانه تر

دراين دنيا زمــــــــن مستانه ترنيست         غــــــــريبو بي كـــس وبي خانه تر نيست

من ازچشـــــــــــــــم فلك افتاده ام با         زمن حالا كســــــــــــــي افتاده تر نيست

نبودم لحــــــــظهء مســرور شــادمان         زمن آري كـسي غـــــــــم ديده تر نيست

دو چشمم پر زاشك هســـــتند خدايا         دراين شهــــــر هيچ زمن ديوانه تر نيست

دراين ويرانه بس بيـــــــــــچاره ام من         ازاين ويرانه هيــــــــــــــچ ويرانه تر نيست

اگر گـــويم برايت قصــــــــــــــهء خود          زمن هيچ كس به شهر افسانه تر نيست

دراین  بي سرنوشهاي عــــــــــــالم          زمن افــــــــــــــسرده وافسرده تر نيست

بود بي معني فال جــسـتن زحـافظ           چــرا كه از “نظيم” مســــــتانه تر نيست

گــــــــــــــریه دارم 

زهـــــجرت نیمه شبها گریه دارم                درد وتـــــــــــــــــــبها گریه دارم

زحـــــال زارماهیچت خبر نیست                که باغم بـــی طــربها گریه دارم

چـــــــــو بلبل انتظارم تاصحرگاه                همی مــن بی سببها گریه دارم

نشاطی ازلبــت می دیدم ولیک               زدست بـــــــــــی ابها گریه دارم

فـــــــــــراقت آنچنانم خوار کرده               که از غــــــــم زیر لبها گریه دارم

درونم غصه روئیده چــــــو رفتی               بدور ازکـــــــــــــوکبها گریه دارم

هــــــمی است آرزو دیدار رویت               به راســتی بی کربــــــــها گریه

نهایت لطف تو درحق”نظیم”کن               که بـیتو روز و شبها گـــریه دارم

هـــــــــــــــوس 

جزرخت بوسه مرانیست هوس           ای مهء خـــوبان تو به دادم برس

فرصت خوبی که خــــداداده ات           گیر خبر عاشــــــق زار یک نفس

ای گل من هیچ مــــن فـکر این          بلبل من تابد اســـــــــت درقفس

عاشق رخسار حــــریفان مشو           باز به جانم مزن از هـــــــر قبس

جلوهء رخسارتـوای شـمع خوب          جان هم زپروانه گرفت هم مگس

قایده وقانون تــــــــــــرای نگار            جز زشهء خوب نبود زهیـــچ کس

بارخ خود از همه دل بـرده ئی            ازهمه بـــــــــــگـذر تو بیا باز پس

هیچ گه نزیبد به تو ظلم وجفا            اســـــت زتو جانره نکوئی هوس

شامگه بی تو تک وتنـها منم             باز تو نجات ده دل ما ازجـــــرس

@@@@

ای نگار بی تو تـــــــــــــــک وتارم هنوز           من دل شامم دلم را نیـــــــــست روز

بی گنه درکـــــــــــــــنج زندان سوختم           چشــــــم به راهت ای عزیزم دوختم

می برد دل راخــــــــــــــیالاتت همیش           گریه می خـواند مرا هردم به خویش

یک نفـــــس بی تــــــو مرا آرام نیست           جزهزاران کس در عشقت رام نیست

میــــشود آسمان جــــــــــــانم پر زنور            گــــــــــــــر بیائی ای نـگار ازراهء دور

بســـته برمویت دل وجــــان من است           خاک راهــت هم گل وکان من اسـت

شـــــاید این راز را بدانی ای نـــــــگار            در فــــــــــــراقت گریه دارم بـی قرار

است مراشب شب ولی روزهم شب            گــــــــریه دارم ازغـمـت دردرد وتبی

بی قراری بی حـــــــــــد واندازه شد             عــشق من با تو به شـهر آوازه شد

عشق من با تو زانداز اســـــــت زیاد              پس چرا مارا تو بردســـــــــتی زیاد

گر دهی رخ را نشان نیست هیچ با              زود ترک این کـار کـن گشتم هـلاک

مـــــــــــــــــــــــــگــــذر 

                        مــــــــــگذر ازمن تا ابد یار تو مــــــــــــی مانم، بلی

                              بــــــــــــــــــــــــــرزبان نام تو هر لحظه میرانم، بلی

                       گــــــــــرتو باشی یارم واند کنــــــــــــــــارم یکدمی

                             هردمـــــــــــــــــــی اشعارخود بهر تومیخوانم، بلی

                       من اگر محرومم از دســـــــــــــت فلک از عشق تو

                           در تلاشت بوده ام آری ای جــــــــــــــــــــانم، بلی

                      کیـــــــــنهء روزگـــــــــــــار گر خواهان وصل ما نبود

                          با همه ســختی ترا هــــــــــرلحظه خواهانم، بلی

                     گـــــــــر رقیب اســــــــــــت از پی آزردن دلهای ما

                         دل به تو من داده ام هـــــــــستی تو جانانم، بلی

                     ای نگار ازجـام کس تو یکدمی می را منـــــــــوش

                         تونــــــخواهی کرد چنین من ای همی دانم، بلی

                     بد ســــــــــــگالی دارد هر کس از پی ما ای نگار

                        بدســــــــگالان را زدربار تــــــــــــو می رانم، بلی

                   قهر خود را بارقیب کـــــــــن،لطف خود را با حبیب

                      چونکه لطف ات بوده است هرلحظه برجانم، بلی

                  حالت خمــــــــیازه ات دارد هزاران راز عـــــــشق

                     زیــــــــن سبب ســـــــوی تــــو ای دلدارم، بلی

                  گــــــــــــــفته بودی با اشـــــــارت یار توام تا ابد

                     مـــــــــگذر ازمــــــــن تا ابد یار تو می مانم،بلی

                  گـــــــر در هجرت کنون باز گشته برروی “نظیم”

                   او همی گــــــوید در این در من نمی مانم بلی

دل به دريا رو به صــــــــــــــــــــــــــــحرا 

دل به دريا ميدهم دريا كجــــاست؟          رو به صحرا ميكنم صــــحرا كـــجاست؟

آنقدرغــــــــــــــــــوغا نمودم من زغم     هيچ مجالم نيست حال غوغا كـجاست؟

ازغم هجـــــــران گشتم شاكي چون      نيست همچون من دگـر شيدا كجاست؟

چونكه گشتم من درعشق ناكام دهر         اين زمان همچون من رسـواكــــجاست؟

اين غــــــــــــم من كس نداند ياخدا!     خــود بگو يارب كه يارماكــــــــــــجاست؟

اين زمــــــــــــــــان ياري نديدم باوفا       گشتــه ام مجنون، آن ليلا كــــــجاست؟

من همي درجــــــــستجوي باده ام       بادهء شيرين من صـــهبا كـــــــــجاست؟

صورت عكس نگاررا ميـكــنم ترسيم       آن نگار بيوفا بي ماكــــــــــــــــــجاست؟

صيد عشقت گشــته ام فرياد كنان        درقفس است اين “نظيم”صحراكجاست؟

بخیل بودن یعنی چه؟

دوستان و علاقمندان،چند روز قبل من با یکی از دوستان خود در رابطه به روابط های اجتماعی، طرز پاسخ دهی و یا (فیدبک) و چگونه احترام کردن به دیگران، تشویق آنها درجهت انکشاف گرایش درونی شان صحبت کردیم و من در نتیجه آن دریافتم که دوست من کلیمه بخیل بودن را مطرح کرد که کلیمۀ بخیل بودن برایم تقریباً یک چیز نو بود و اکنون میخواهیم در باره ای این کلیمه چند نکته را خدمت دوستان و علاقمندان خود بنویسم:

هر کدام ما خصلت بخیل بودن را مورد تحقیر و نفرین قرار میدهیم. مگر بخیلی یعنی چه؟ بخیل بودن تنها به این معنی نیست که کسی در مصرف نمودن پول سختی کند. بخیل به این معنی است که کسی هر چیز را برای خود حفظ کند، نه تنها پول بلکه افکار و نظریات خود را نیز برای خود نگهدارد. یک شخص بخیل از تعلیم دادن دیگران میترسد. او از این بابت هراس دارد که شاید آنها در آینده رقیبش گردند. یک استاد بخیل موسیقی نمی خواهد که شاگردانش از او بهتر باشند. مگر ظرفیت سازی سخاوتمندانه کاملاً مخالف این گونه نظریات می باشد. نظریۀ ظرفیت سازی سخاوتمندانه حکم میکند که افکار، نظریات و توانمندی های خود را با دیگران شریک سازیم تا آنها نیز به مدارج پیشرفت و ترقی نایل گردند. با چنین یک کار، برد از هر دو جانب خواهد بود، یعنی هم از شخصیت های بزرگ و هم از افرادیکه از نگاه سن و سال هنوز خرد و کم تجربه هستند، هر دو برنده می گردند.

و در این رابطه یک قصۀ کوتاهی را از رئیس یک کمپنی خدمت شما تقدیم می کنم:

این رئیس می خواست تا تمام کارمندانش را تریننگ بدهد. یکی از معاونینش از این بابت تشویق نموده و رئیس را هشدار داده گفت: “اگر تمام کارمندان را تریننگ بدهید، خطر این وجود خواهد داشت که آنها کمپنی ما را ترک نموده دنبال کارهای دیگر بروند.” رئیس جواب داده: “اما اگر هیچ کدام ایشان را تریننگ ندهیم و همه کارمندان در کمپنی باقی بماند، آنگاه چه خواهد شد؟”

لذا چنین تنگ نظری ها را ما باید  یک نوعی از بخیلی بشماریم که هرکی را در سطح پائین نگهمیدارد.

یک گوشزد در مورد انتقاد گیران

یک گوشزد در مورد انتقاد گیران

وقتی یک شخص در وجود دیگر دوستان خود نقصی را می بیند، باید خیلی دقیق ‏باشد که چگونه درین مورد با شخص مذکور داخل صحبت گردد. هرگاه شخص ‏ضرورت احساس می کند که کسی را انتقاد کند، بهتر خواهد بود که قبل از طرح ‏نمودن انتقاد، ابتدا از خصایل مثبت همان کس صحبت نموده و بعضی از کلمات ‏توصیف آمیز را در مورد او بگوید تا شخص انتقاد شده چنین احساس نکند که گویا ‏مقصد انتقاد کننده تعرض به شخصیت او می باشد.‏ البته بسیار آسان است تا دیگران را انتقاد نموده عیب ها و کمبودی های ایشان را ‏به رخ شان بکشیم. طوریکه میگویند: “هیچ کس نمی گوید دوغ من ترش است”، و ‏یا به خږنوٰنی مهش لوٰڤهمده ” چهیهِ لوٰڤج موٰند مو ڎوٰغ تښپ”. هر اندازه ای که ‏ما بالای دیگران انگشت انتقاد دراز می کنیم و عیوب آنها را گوشزد می کنیم به ‏همان اندازه ما عیوب و کمبودی های خود را پنهان میکنیم و بالای آن پرده می ‏اندازیم. داشتن چنین یک روحیه باعث می گردد ما منفی گرا شده و همیشه در ‏صدد این باشیم تا عیوب و نقایص دیگران را پیدا و آنرا فاش سازیم. گژدم هر چه ‏در برابرش قرار گیرد کورکورانه نیش می زند. عادت این گونه افراد نیز مانند ‏گژدم میباشد. باید گفت که این گونه انتقادات منفی، هرگز سازنده نبوده و یک ‏شخص باید از آن اجتناب نماید.‏

چنانچه شاعر میگوید:‏

بوی خـــــــون می آید از تیغ زبان اعتراض

خرده گیری عاقبت تخم عداوت می شود

پس از این جا چنین نتیجه گیری می نمایم که منتقدین یا انتقاد کننده گان در حقیقت ‏کمک کنندگان ما هستند زیرا آنها جرأت و شهامت آن را دارند تا برای ما بگویند ‏که مشکلی وجود دارد. آنها با ارزش هستند زیرا آنها چیز های را برای ما می ‏گویند که ما ضرورت شنیدن آن را داریم. شاید دیگران نیز همین احساس را داشته ‏باشند و آنها نیز این نقایص را می بینند، ولی جرأت ندارند تا با اشخاصی که این ‏نقایص در وجود آنهاست رُوبرو شوند. آنها می ترسند به همین خاطر کوشش ‏میکنند تا “آب را پُف پُف کده بخورند”. در حقیقت آنها نمی خواهند تا ما تغییر ‏نموده و رشد نمائیم.‏ بر اساس همان ضرب المثل، “کسی به سرزنش دیگران ارزش قابل شود او از ‏جملۀ عاقلان محسوب می گردد،” شخصیت های عاقل کسانی هستند که انتقاد پذیر ‏بوده و آنرا با آغوش باز قبول می کنند، زیرا انتقاد برای آنها این امتیاز را می دهد ‏تا در زندگی رشد و ترقی کنند.‏